ΤΕΛΟΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΕΝΣΗΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ – ΑΥΞΗΣΗ ΠΑΡΑΒΟΛΩΝ ΣΤΙΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ -ΑΡΠΑΚΤΙΚΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ/ΔΙΑΔΙΚΩΝ

 

 

 

  1. Από τις 25.07.2011 με το άρθρο 70 του ν.3994/2011 ο πολίτης που διεκδικεί στα πολιτικά δικαστήρια με αγωγή να του επιδικασθεί χρηματική αξίωση δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να ζητήσει να συζητηθεί η αναγνώριση της βασιμότητας της αξίωσής του αν δεν προκαταβάλει στο Ελληνικό Δημόσιο το τέλος δικαστικού ενσήμου που είναι περίπου 0,7% στο σύνολο της αξίωσης του δηλ. αν ζητεί 10.000 Ευρώ, πρέπει να προκαταβάλει, πλην άλλων, και ποσόν εβδομήντα ευρώ περίπου και αν ζητεί 1.000.000 Ευρώ, πρέπει να προκαταβάλει 7.000 Ευρώ περίπου, αλλιώς το δικαστήριο δεν συζητεί την αγωγή του.

Μέχρι τώρα, από το 1942, εδώ και 69 έτη, ο πολίτης είχε τη δυνατότητα να ζητεί απλώς να αναγνωρισθεί με δικαστική απόφαση ότι άλλος του οφείλει χρήματα, και δεν υπεχρεούτο να καταβάλει αυτό το τέλος.

 Η υποχρέωση καταβολής υπήρχε αν ο διάδικος ζητούσε να  αποφανθεί το δικαστήριο ότι ο αντίδικος του είναι υποχρεωμένος να του καταβάλει το ποσόν, οπότε η δικαστική απόφαση είναι εκτελεστή (καταψηφιστική) και ο πολίτης μπορεί να εξαναγκάσει τον οφειλέτη με τα νόμιμα μέσα της αναγκαστικής εκτελέσεως ( κατάσχεση, πλειστηριασμός) να εξοφλήσει.

Αν επετύγχανε απλώς αναγνωριστική απόφαση είχε τη δυνατότητα να καταβάλει τότε το ανάλογο τέλος και να την μετατρέψει σε καταψηφιστική για να έχει τη δυνατότητα να την εκτελέσει και να εξαναγκάσει τον οφειλέτη σε καταβολή.

Έτσι, απέφευγε ο διάδικος, ιδίως αν δεν είχε την οικονομική δυνατότητα όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις αγωγών με τις οποίες ζητούνται χρηματικά ποσά, μια δαπάνη η οποία ενείχε τον κίνδυνο να αποβεί περιττή ιδίως στις περιπτώσεις αμφιβολίας για το τελικό αποτέλεσμα της ενέργειας ή αμφιβολίας για τη κατά τη στιγμή της περατώσεως της δίκης φερεγγυότητα του οφειλέτη του ήτοι εντοπισμό αξιοχρέων περιουσιακών στοιχείων του  και συνεπώς δυνατότητα να εκτελεσθεί αποτελεσματικά η απόφαση για να ικανοποιηθεί η αξίωση.

Αν προστεθεί σε τούτα και η παροιμιώδης βραδύτητα στην πρόοδο και περάτωση της δίκης γίνεται πρόδηλο ότι η ρύθμιση για τη μη υποχρεωτική καταβολή του τέλους αυτού στις αναγνωριστικές αγωγές για χρηματικές αξιώσεις (για 69 ολόκληρα χρόνια) ανταποκρινόταν σε πραγματική ανάγκη και διευκόλυνε την πρόσβαση ιδίως των οικονομικά  ασθενεστέρων πολιτών στη δικαιοσύνη με την έννοια της πρόσβασης σε δημόσια λειτουργία χρηματοδοτούμενη κατ’αρχήν από το δημόσιο προϋπολογισμό –δηλαδή τους εμμέσους και αμέσους φόρους- αλλά και πολλούς άλλους ειδικούς πόρους που επίσης   οι πολίτες κατέβαλαν όπως εκατομμύρια από ένσημα για τη χρηματοδότηση δικαστικών κτιρίων («μεγαρόσημα»), μετατροπές ποινών κ.α.

Η αθέμιτη διασπάθιση και κατασπατάληση σε άλλους σκοπούς αυτών των πόρων από όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις που είδε η χώρα μας έχει οδηγήσει στην αθλιότητα των ερειπίων, των ανεπαρκών και εξαθλιωμένων δικαστικών κτιρίων όλης της χώρας, στην ποσοτική ανεπάρκεια του έμψυχου δυναμικού (δικαστές, δικαστικοί υπάλληλοι), στην αδυναμία ή την άρνηση απονομής δικαιοσύνης αφού οι δικάσιμες για δικόγραφα που κατατίθενται τώρα δίνονται για το 2014 και, όταν έλθει η ημερομηνία δικασίμου το 2014, είναι σίγουρο ότι θα αναβληθεί η συζήτηση για ακόμη δύο ή τρία χρόνια ώστε ο πολίτης που διεκδικεί έννομη προστασία είναι υποχρεωμένος να την αναμένει περίπου μια οκταετία,αν ανθέξει να συνεχίζει μέχρι τότε.

Η «ευφυώς» αρπακτική πολιτική ηγεσία απεφάσισε και έφερε τη ρύθμιση που προπεριγράφεται αλλά δεν ήξερε με ποιο τρόπο να την αιτιολογήσει. Επέλεξε αιτιολόγηση που είναι χειρότερη από τη ρύθμιση καθ’ εαυτή .

Είπαν οι τρεις υπουργοί (για την ιστορία: Ραγκούσης, Π΄΄Κων/νου, , Καστανίδης) στην αιτιολογική έκθεση της 07.06.2011: «Όταν καταθέτει αγωγή ο πολίτης κινητοποιεί ένα πολυδάπανο δημόσιο μηχανισμό συνεπώς οφείλει να καταβάλει τέλος για να μπορεί η πολιτεία να οργανώνει το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης κατά τον καλύτερο τρόπο».

 Με άλλα λόγια, εκτός από τους φόρους που επιβάλλονται και καταβάλλονται ακριβώς για να χρηματοδοτούνται οι «δημόσιοι μηχανισμοί», τώρα ζητούν για κάθε «μηχανισμό» (ωραίος ορισμός της δικαιοσύνης) να πληρώνεται και επιπρόσθετο κονδύλι για τη συντήρηση και οργάνωση του.

 Τότε γιατί να πληρώνονται φόροι, γενικά κι’αόριστα;

    Ακόμη, από πού και ως πού είναι «πολυδάπανη» η Τρίτη Συνταγματική Λειτουργία, η Δικαιοσύνη, στη χώρα μας; Είναι βέβαιο ότι η σεβαστή (;) πολιτική μας ηγεσία γνωρίζει άριστα το ψευδές του ισχυρισμού της διότι το ποσοστό του ετήσιου προϋπολογισμού που δίδεται, εδώ και χρόνια, για τη Δικαιοσύνη είναι γελοίο (μισή ή μια μονάδα εκατοστιαία, στην ουσία).

Συνεχίζουν όμως οι τρισμέγιστοι φωστήρες: «Κατά τη συζήτηση των αγωγών, οι πολίτες μετατρέπουν σε αναγνωριστικά τα καταψηφιστικά αιτήματα για να αποφεύγουν την καταβολή δικαστικού ενσήμου και τούτο στερεί το Δημόσιο και άλλους φορείς από σημαντικά έσοδα. Αυτό είναι καταστρατήγηση και κατάχρηση δικονομικών δυνατοτήτων και πρέπει να σταματήσει για να αυξηθούν τα δημόσια έσοδα».

Οι εν λόγω (και άλλοι) υπουργοί έχουν κατηγορηθεί από πολλούς  ότι είναι αδαείς και ανίκανοι. Εδώ, αποδεικνύονται ψευδολόγοι.

 Θα  μπορούσε, ενδεχομένως,  να αποδοθεί σε άγνοια ασυγχώρητη το ότι, στην πραγματικότητα, οι αιτήσεις παροχής έννομης προστασίας και αγωγές στα πολιτικά δικαστήρια δεν απαιτούν όλες καταβολή δικαστικού ενσήμου. Το 45% των κατατιθεμένων δικογράφων δεν έχουν αντικείμενο χρηματικό (έτσι π.χ. οι αγωγές διαζυγίου, επιμελείας τέκνων, πολλών κληρονομικών διαφορών, κ.α.).

 Άγνοια (επιεικώς) μπορεί να  τους καταλογισθεί και ως προς το ότι ο «πολυδάπανος» μηχανισμός , «κινητοποιείται» (τρόπος του λέγειν) και από τις άλλες, πολλές, αιτήσεις παροχής έννομης προστασίας όπως από τις ειδικές διαδικασίες, την εκουσία δικαιοδοσία, τα ασφαλιστικά μέτρα και άλλα αναρίθμητα αλλά και από τον κολοσσιαίο αριθμό των ιδίαιτερα αποδοτικών για τον δημόσιο προϋπολογισμό ποινικών δικών που διεκπεραιώνονται από τον ίδιο «μηχανισμό» δηλαδή τους ίδιους δικαστές και δικαστικούς υπαλλήλους, στα ίδια άθλια κτίρια και υπό τις ίδιες άθλιες συνθήκες δηλαδή δίχως να απαιτούνται πρόσθετες χωριστές δαπάνες.

Ωστόσο, οι τρεις υπουργοί δεν δικαιούνται επιεικείας διότι συμπεριφέρονται και ως υβριστές επειδή προσθέτουν: «Με την επιβολή δικαστικού ενσήμου θα αποτραπεί η συζήτηση προπετών και αβασίμων αγωγών». Μα ποιο ανόητο μυαλό έκρινε ότι είναι δυνατόν να αποφανθεί εκ των προτέρων αν μια αγωγή είναι προπετής ή αβάσιμη; Με ποια, αντισυνταγματική και λουδοβίκεια, νοοτροπία τολμούν και καταργούν τη δικαστική εξουσία, μόνη αρμόδια να κρίνει το «προπετές» και «αβάσιμον» του δικογράφου και μόνη αρμόδια να επιβάλλει τις προβλεπόμενες ήδη από τον κώδικα  Πολιτικής Δικονομίας χρηματικές ποινές; Ποιος ανόητος ισχυρίζεται ότι οι αγωγές των πολιτών απορρίπτονται (όταν απορρίπτονται) επειδή είναι «προπετείς» ή «αβάσιμες»;

Ρώτησαν οι φωστήρες να μάθουν πόσες αγωγές γίνονται δεκτές, πόσες απορρίπτονται για τυπικές ελλείψεις, πόσες επειδή δεν αποδεικνύονται αληθείς ή δεν είναι νομικά βάσιμες;

Να ασκηθεί κριτική στο ανοσιούργημα αυτό, δεν έχει αξία. Για τους, ενδεχομένως, καλόπιστους (πλην υπουργών) θα είχε, ίσως, αξία να διατυπωθεί μια άλλη πρόταση για να αντιμετωπισθεί η, αδικαιολόγητη μεν πλήν πιθανώς καλόπιστη, ερώτηση: «σκόπιμο δεν είναι να αυξηθούν τα δημόσια έσοδα;» (με την ανόητη πλην προς στιγμήν υποτιθεμένη ως δεκτή παραδοχή ότι τα περί «κινητοποιήσεως πολυδάπανου μηχανισμού κ.α.» είναι ακριβή).

Η απάντηση είναι ότι υπήρχε και υπάρχει η νομοθετική δυνατότητα να υποχρεωθεί ο πολίτης που θέλει να επιλέξει, για τους δικούς του λόγους, «καταψήφιση» ή «αναγνώριση» να το δηλώσει στο δικόγραφο της αγωγής που καταθέτει δίχως δυνατότητα να μετατρέψει εκ των υστέρων το καταψηφιστικό αίτημα σε αναγνωριστικό όπως γινόταν έως τώρα. Τούτο μπορεί να γίνει με σχετικά απλή διάταξη με την οποία θα προβλέπεται ότι η μετατροπή αυτή δεν θα λογίζεται πλέον ως παραδεκτός περιορισμός του αιτήματος.

Η άποψη του γράφοντα είναι ότι επιβάλλεται να ζητηθεί από τους λειτουργούς της δικαιοσύνης (δικαστές, δικηγόρους) να διεκδικήσουν την κατάργηση αυτού του αθλίως εισπρακτικού ανοσιουργήματος.  

*****

2.H εισπρακτική επίθεση στους διαδίκους-πολίτες εκδηλώθηκε έντονα και, δυστυχώς, πέρασε αδιαμαρτύρητα, και το 2010 με το ν. 3900/2010 με τον οποίο τα παράβολα για την άσκηση ενδίκων μέσων και βοηθημάτων στα Διοικητικά Δικαστήρια πολλαπλασιάστηκαν (π.χ. για την άσκηση έφεσης στο Διοικητικό Δικαστήριο μέχρι πρότινος αρκούσε το ποσόν των 4,25 Ευρώ τώρα απαιτείται ποσόν 150 (εκατόν πενήντα ευρώ) ανά διάδικο.

΄Αν δεν καταβληθεί αυτό το παράβολο το ένδικο μέσον απορρίπτεται ως απαράδεκτο. Έτσι, σε μια ομαδική αγωγή π.χ. για επίδομα εκατό υπαλλήλων απαιτούνταν για την έφεση 425 Ευρώ ( 100 x 4, 25 για κάθε διάδικο) ενώ, τώρα, απαιτούνται 15.000 Ευρώ (150 x 100 για κάθε διάδικο).

Άς σημειωθεί ότι οι ομαδικές  αγωγές εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα είναι σύνηθες φαινόμενο,  δικάζονται ως μια αγωγή και έχουν νομοθετικά εδώ και πολλά χρόνια επιτραπεί ακριβώς για να αντιμετωπισθεί ο φόρτος των διοικητικών δικαστηρίων και να μην εκδίδονται για όμοιες υποθέσεις αντιφατικές προτάσεις. Τι ελπίζουν οι φωστήρες;

Ότι θα αποτραπούν οι πολίτες εργαζόμενοι από την άσκηση των δικαιωμάτων τους και θα ωφεληθεί αδίκως το Δημόσιο με πρόσχημα ότι θα «αποσυμφορήσουν το φόρτο  των δικαστηρίων, από απερίσκεπτες (!) αγωγές». Αυτό ακριβώς ισχυρίζονται με την η αιτιολογική έκθεση: «αναπροσαρμόζεται σε λογικό (!) και εύλογο (!) ύψος το ποσόν του παραβόλου για να αποτραπεί η άσκηση απερίσκεπτων και αστήρικτων ενδίκων βοηθημάτων ώστε να εξασφαλισθεί η εύρυθμη λειτουργία των δικαστηρίων»! Βέβαια, εδώ καθιερώνεται από την αυτοκρατορική νομοθετική βούληση μια πέρα για πέρα αντισυνταγματική διάκριση: Ενώ το άρθρο 20 του Συντάγματος ορίζει ότι καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας και το άρθρο 4 ότι οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου ο αυθαίρετος νομοθέτης έρχεται να μας χωρίσει σε κατηγορίες «απερίσκεπτων» και «σωφρόνων» ορίζει ότι για τους απερίσκεπτους μεν δεν ισχύουν οι συνταγματικές διατάξεις ενώ δικαιούνται δικαστικής προστασίας μόνον οι σώφρονες, αλλά με οικονομική επιβάρυνση. Έτσι, βέβαια, επιβαρύνει και τους μη απερίσκεπτους αλλά το αποσιωπά.

Ουδείς όμως τους έχει δώσει το δικαίωμα να χωρίζουν τους πολίτες σε τέτοιες κατηγορίες. Ουδείς τους επέτρεψε να καλύπτουν τις σπατάλες για τις διάφορες ανοησίες , τις μίζες των σκανδαλωδών προμηθειών, τις ζημίες που έχει προκαλέσει στο Δημόσιο η άπληστη ιδιοτέλεια και η ογκώδης ανικανότητα τους με κεφαλικούς φόρους.

Αυθαιρετούν με ψευδέστατα προσχήματα  αντί να εξορθολογίσουν τις συνθήκες απονομής της Δικαιοσύνης. Υποχρεώνουν τους εκατό π.χ. εκπαιδευτικούς που διεκδικούν με ομαδική έφεση, ανακοπή ερημοδικίας, αντέφεση, αίτηση αναθεώρησης ή τριτανακοπή το οιοδήποτε δικαίωμα τους να προκαταβάλουν 15.000 (δέκα πέντε χιλιάδες) Ευρώ και δεν εξετάζουν αν αυτοί οι άνθρωποι είναι απλήρωτοι ή κακοπληρωμένοι άρα αδυνατούν να ανταπεξέλθουν. Παρανομούν παραβιάζοντας το Σύνταγμα με ωμότητα. Καταργούν θεμελιώδεις δημοκρατικές αρχές. Μας νουθετούν να μην είμαστε «απερίσκεπτοι». Οι συνταγματάρχες της χούντας μας έλεγαν «ασθενείς στο γύψο» που δεν δικαιούνται συνταγματικών ελευθεριών. Η διαφορά μεταξύ τούτων και εκείνων δεν είναι μεγάλη. Τούτοι ίσως είναι χειρότεροι, διότι μας χαρακτηρίζουν κρετίνους με μόνο σκοπό να προσπορισθούν χρήματα που δεν θα τα διαθέσουν για την «εύρυθμη λειτουργία της δικαιοσύνης» όπως δεν διέθεσαν, οποτεδήποτε, ικανά κονδύλια για την λειτουργία της.

8
Mar

Ο ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ κ. MIG

   Posted by: Κυριάκος Μακαρώνας   in Σκέψεις

Ο λόγος για τον Mr MIG (κατά κόσμον κ. Βγενόπουλο) και για τις απαντήσεις που έδιδε στον εξυπηρετικότατο κ. τηλεπαρουσιαστή που του αφιέρωσε την εκπομπή της Δευτέρας 22.02.2010 αποκαλώντας τον «Πρόεδρο».
Ο εν λόγω κ. MIG ευφυώς διαφήμισε και προώθησε τις μετοχές της MIG (η τιμή τους κυμαίνεται μόλις στο 1,76 € / μετοχή) λέγοντας ότι «πολλές μετοχές έχουν τιμή που δεν είναι δίκαιη», και «εμείς έχουμε 50.000 εργαζόμενους», δήλωσε οργίλος κατά των Κυβερνήσεων Καραμανλή συλλήβδην και «συμπαραστάτης της Κυβέρνησης ΓΑΠ στο δύσκολο έργο της», απέφυγε να απαντήσει (ουσιαστικά) στο τάχα προβοκατόρικο ερώτημα «πείτε μου Κύριε Πρόεδρε, λαϊκά, ποιός θα πληρώσει την κρίση οι πλούσιοι ή οι φτωχοί» ενώ «οργίστηκε» με καλά οργανωμένο, σχεδόν θεατρικό, τρόπο κατ’ αυτών που «σπιλώνουν υπολήψεις» και τους διώκει δικαστικά.
Κατά τα άλλα, και εδώ μάλλον συμπεριεφέρθη απολύτως όπως οι πολιτικοί που κατηγόρησε σκληρότατα, έκανε λόγο για την επιβεβλημένη ανάγκη να εφαρμοσθεί το σωτήριο κατ’ αυτόν σχέδιο του Κρατικού Καπιταλισμού όπου η διαχείριση θα λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια (θυμάμαι την ανάλυση που έκανε το Κ.Κ.Ε. στη δεκαετία ΄75 – ΄85 για τον ΚΜΚ = Κρατικομονοπωλιακό Καπιταλισμό και αναρωτήθηκα μήπως είναι Κρυπτοκουκουές ο κ. MIG).
Αλλά, σοβαρά τώρα, ήταν ακριβώς ο Όμιλος του οποίου προΐσταται, και ο ίδιος προσωπικά, που υπέγραψαν τις συμβάσεις αγοράς και πωλήσεως των μετοχών του Ο.Τ.Ε. με αποτέλεσμα οι τηλεπικοινωνίες της χώρας να βρίσκονται στα χέρια της DEUTCHE TELECOM και ο Όμιλος MIG να έχει αποκομίσει κολοσσιαίο μεταπρατικό (όχι παραγωγικό) κέρδος.
Ακόμη, είναι ακριβώς ο ίδιος Όμιλος που διαχειρίζεται και εκμεταλλεύεται μέγα μέρος της παροχής υπηρεσιών υγείας και νοσοκομειακής περίθαλψης με πανάκριβα για τον μέσο πολίτη νοσήλεια κινούμενος στο γενικό πλαίσιο της πολιτικής των κυβερνήσεων που κατηγορεί («όλα στον ιδιωτικό τομέα και όποιος θέλει ας ασφαλίζεται ιδιωτικά») και ενισχύοντας τον μαρασμό και την εξαχρείωση του δημοσίου τομέα της υγείας.
Είναι ο ίδιος Όμιλος που εκμεταλλεύεται σημαντικό μέρος της Ακτοπλοΐας και της «διατροφικής αλυσίδας» δίχως, ουσιαστικά οφέλη, κατά τη γνώμη μου, για τον καταναλωτή.
Πιθανώτατα, η ευφυΐα του κ. MIG (δικηγόρου με «απολύτως επιτυχημένο δικηγορικό γραφείο» όπως έλεγε ο ίδιος στο Athens Voice) υπολογίζει ότι της επιτρέπεται να κινείται με άνεση επί εδάφους ασθενικής μνήμης και μειωμένης ευφυΐας των δεκτών των λόγων που εκφέρει.
Αλλά είναι νωπή η μνήμη των στιγμών του 2009, όταν ο ίδιος, προσωπικά, πάλευε να πείσει – και τα κατάφερε, βοηθούντων των Κυβερνητικών που τώρα κατηγορεί – ότι η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ πρέπει να περάσει στα χέρια του Ομίλου MIG για να «τελειώσει το πάρτυ των ιδιοκτητών της AEGEAN, να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός και να επωφεληθεί ο καταναλωτής από τις χαμηλότερες τιμές και τις καλύτερες υπηρεσίες» και «η Ελλάδα ψηλά» και άλλα ηχηρά.
Τώρα; Ε, τώρα που συγχωνεύεται με την AEGEAN δεν τίθεται, λέει, θέμα μονοπωλίου αλλά μόνο «δεσπόζουσας θέσης» και «αναγκαίων συνεργειών όπως γίνεται παντού» και ότι «είναι δεδομένη η έγκριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανταγωνισμού» και, δεν μπορεί, «θα ακολουθήσει και η Ελληνική Επιτροπή Ανταγωνισμού» και άλλες MIGαζινιές (εκ του περιοδικού MIGαζίνο του Ομίλου, δεν είμαστε για αγωγές τώρα).
Πάντως, είναι συνεπής ο κ. MIG όταν λέει παρόμοια πράγματα. Είναι, αλλά μόνον ως προς τα συμφέροντα των – καθαρά ιδιωτικής καπιταλιστικής οικονομίας – επιχειρήσεων των οποίων ηγείται και της τάξης στην οποία ανήκει (των «ευπόρων» και «ευεργετών» της χώρας όπως ο ίδιος είπε).
Είναι συνεπής όταν υμνεί το εφοπλιστικό κεφάλαιο υμνώντας τον εφοπλιστή – μέτοχο της AEGEAN και, ήδη, και της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ που «επενδύει στη Μεσσηνία αντί να βγάζει λεφτά στη θάλασσα».
(Να θυμίσω ότι το εφοπλιστικό κεφάλαιο ανεπτύχθη στη χώρα με βασικό εργαλείο τον αποικιοκρατικό ν. 2687/1953, το χουντικό ν. 89/1967 και τον εκάστοτε Υ.Ε.Ν. καθώς και ότι επέτυχε να μη περιλαμβάνονται Έλληνες αλλά αλλοδαποί στα πληρώματα των ποντοπόρων πλοίων του ήδη από τη δεκαετία του 1980 ενώ οι επενδύσεις του στη χώρα ήσαν ελάχιστες).
Κατά την άποψή μου, όμως, ο κ. MIG βρίσκει και τα κάνει όπως χιλιάδες πριν απ’ αυτόν έβρισκαν και έκαναν, ιδιαίτερα δε τώρα, σε εποχή που οι συλλογικότητες της κοινωνίας είτε ατροφούν είτε πνέουν τα λοίσθια είτε έχουν εκδημήσει.
Βρίσκει, πράγματι, και «κατατροπώνει», ασθενικούς ή ανεπαρκείς ή ιδιοτελείς «εκπροσώπους του Έθνους» που δεν είχαν την τόλμη ή την επάρκεια ούτε καν να αντικρούσουν – πολύ δε περισσότερο να αρνηθούν – όσα με περισσή άνεση ανέπτυσσε (σχετικά με τον Ο.Τ.Ε.) στο Κοινοβούλιο πριν δύο χρόνια περίπου.
Υπολογίζει ασφαλώς και αξιοποιεί με δεξιότητα την εξαχρείωση των πολιτικών και τη δημιουργημένη – όχι αδίκως – αντίληψη της κοινωνίας «μωρέ να τα πάρει όλα η MIG παρά τούτο το χάλι» και, αναλόγως, επιχειρεί.
Να τα βάλουμε με την αντίληψη της κοινωνίας, να τη μετασχηματίσουμε, θα πει κανείς διότι, όσο είναι έτσι η κοινωνία, οι διάφοροι κ.κ. MIG θα αλωνίζουν.
Σωστό.
Εφικτό; Δύσκολα, αλλά ναι, είναι εφικτό και, ίσως, όχι στο πολύ μακρινό μέλλον.

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΚΕΡΔΟΣ” στις 17 Μαΐου 2009.

kerdos_article_17-05-09Πριν από τέσσερα χρόνια (Απρίλιος 2005) η ίδια με τη σημερινή Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με άλλο πρόσωπο στο Υπουργείο Ανάπτυξης είχε εκτεταμένως αναμορφώσει, με το νόμο 3373/1995, το βασικό νόμο (703/1977) όπως αυτός ίσχυε μετά το νόμο 2296/1999 ο οποίος, κυρίως, είχε θεσπίσει την ανεξαρτησία της Επιτροπής Ανταγωνισμού (Ε.Α.) ως Ανεξάρτητης Διοικητικής Αρχής.

Πριν από τέσσερα χρόνια είχε κριθεί από τη Διεύθυνση Επιστημονικών Μελετών, Τμήμα Νομοτεχνικής Επεξεργασίας Σχεδίων και Προτάσεων Νόμων της Βουλής των Ελλήνων (βλπ. σχετική Έκθεση) ότι επεβάλλετο η θεσμική ενδυνάμωση της Ε.Α. και η λειτουργία της ως ανεξάρτητης Διοικητικής Αρχής με οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια.

Στην κατεύθυνση αυτή είχε κριθεί ότι έπρεπε να αυξηθούν τα μέλη της από εννέα σε ένδεκα και να επιλέγονται από το Υπουργικό Συμβούλιο μετά από πρόταση του Υπουργού Ανάπτυξης και γνώμη της Επιτροπής Θεσμών και Διαφανείας της Βουλής. Read the rest of this entry »

Tags: ,

7
May

Η «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ»

   Posted by: Κυριάκος Μακαρώνας   in Πολιτική, Σκέψεις

Οκτώ μήνες τώρα, η λέξη του τίτλου προβάλλεται έντονα και χρησιμοποιείται πολλές φορές ημερησίως σε πολλές γλώσσες από δισεκατομμύρια ανθρώπους ως εναρκτήρια λέξη – κλειδί προφορικής συζήτησης, ως λέξη – κλειδί ηλεκτρονικής αναζήτησης, ως, για τους πολλούς εμάς, ενισχυτικής της παγιωμένης εδώ και καιρό οικονομικής ανασφάλειας και κοινωνικής αγωνίας.

Στο διάστημα αυτό (Σεπτέμβριος 2008 – Απρίλιος 2009) είδαμε και ακούσαμε γεγονότα και θεωρίες σχεδόν ανατρεπτικά για το σταθερό σύστημα αξιών της ιερής – ως τώρα – νεοφιλελεύθερης οικονομίας και, ιδία, του χρηματοπιστωτικού κλάδου της.

Στην Ευρώπη, όπου ο ελεύθερος ανταγωνισμός είχε αναγορευθεί σε θρησκευτικό δόγμα και οι κρατικές παρεμβάσεις και ενισχύσεις σε κακούργημα, είδαμε τον Επίτροπο Εσωτερικής Αγοράς κ. Μακρίβι (ο οποίος απαγόρευε δι’ ακανθωτού ροπάλου ακόμη και σκέψη κρατικής παρέμβασης για τη σωτηρία της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ) να καταρτίζει εμπεριστατωμένες μελέτες και προτάσεις για Κρατικό Παρεμβατισμό (!) προς σωτηρία, κυρίως, των (Αγίων) Τραπεζών, αγνοώντας επιδεικτικά τις επιταγές του (Ιερού Ευαγγελίου) Συμφώνου Σταθερότητας. Read the rest of this entry »

Tags: ,

7
May

ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΕΠΙΔΟΞΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

   Posted by: Κυριάκος Μακαρώνας   in Δικαιοσύνη, Πολιτική

Στις 29.04.2009 δημοσιεύθηκε (ΕΞΠΡΕΣ σελίδα 9 και αλλού) ότι ο Πρόεδρος του Κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Γ. Παπανδρέου μίλησε σε ακροατήριο στο LONDON SCHOOL OF ECONOMICS και είπε (αντιγράφουμε το δημοσίευμα αυτολεξεί) ότι: «… ως πρωθυπουργός θα θέσει κανόνες διαφάνειας για τη χώρα … ενώ η ηγεσία της δικαιοσύνης θα αναδεικνύεται από τη Βουλή ώστε θα περιφρουρηθεί η ανεξαρτησία της. Δηλαδή οι δικαστές θα εκλέγονται από ενισχυμένη πλειοψηφία στη Βουλή, ώστε να υπάρχει αξιοκρατία και ανεξαρτησία των δικαστών».

Δέχομαι, καλοπίστως, ότι είτε η δημοσιογράφος (εν προκειμένω Κική Παππά του ΕΞΠΡΕΣ) απέδωσε εσφαλμένα τη δήλωση είτε ο επίδοξος πρωθυπουργός δεν εννοούσε αυτά που του αποδίδονται αλλά κάτι άλλο και τούτο διότι οφείλει να γνωρίζει άλλως να μη αγνοεί ότι οι «δικαστές» εν γένει, δεν «εκλέγονται» αλλά «διορίζονται” με Προεδρικό Διάταγμα σύμφωνα με νόμο που ορίζει τα προσόντα και τις διαδικασίες της επιλογής του (ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ άρθρ. 88).

Δέχομαι ότι, πιθανώς, εννοούσε ότι θα επιχειρήσει, αν κάποτε γίνει πρωθυπουργός, να πράξει αυτό που δεν έπραξε το ίδιο του το κόμμα, με πρωθυπουργό τον Κ. Σημίτη και υπουργό τον ίδιο, σε αγαστή σύμπνοια με το κόμμα της Ν.Δ. που τώρα βρίσκεται στην εξουσία, το 2001, δηλαδή την αναθεώρηση του άρθρου 90 του Συντάγματος, του θεσμικού θεμελίου της παθογένειας της Δικαστικής Εξουσίας ως τρίτης συντεταγμένης εξουσίας και, ιδίως, της παραγράφου 5 του άρθρ. 90.

Εξηγούμαι:

Σύμφωνα με το άρθρο 90 παρ. 1Σ οι τοποθετήσεις, προαγωγές, μεταθέσεις, αποσπάσεις και μετατάξεις των δικαστικών λειτουργών ενεργούνται με Προεδρικό Διάταγμα ύστερα από απόφαση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου.

Σ’ αυτό μετέχει ο Πρόεδρος του οικείου Ανωτάτου Δικαστηρίου, μέλη του που αναδεικνύονται με κλήρωση, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου (Α.Π.) (για την πολιτική και ποινική δικαιοσύνη), ο Γενικός Επίτροπος για το Συμβούλιο Επικρατείας (Σ.τ.Ε.) και τη διοικητική δικαιοσύνη που υπηρετεί σ’ αυτά τα Δικαστήρια και ο Γενικός Επίτροπος που υπηρετεί στο Ελεγκτικό Συνέδριο για το Ελεγκτικό Συνέδριο (Ε.Σ.).

Ποιός, όμως διορίζει τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο του Σ.τ.Ε., του Α.Π., του Ε.Σ., τον Εισαγγελέα του Α.Π., το Γενικό Επίτροπο του Ε.Σ., των διοικητικών δικαστηρίων, δηλαδή την «ηγεσία της δικαιοσύνης»;

Το Υπουργικό Συμβούλιο! (άρθρ. 90 παρ. 5Σ).

Δηλαδή η, συνήθως μονοκομματική, Κυβέρνηση δηλαδή η Εκτελεστική Εξουσία που, υποτίθεται, σύμφωνα με την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, ότι δεν επιτρέπεται να αναμιγνύεται στα της Δικαστικής Εξουσίας.

Αυτή η διάταξη, που νοθεύει την από το ίδιο το Σύνταγμα θεσμοθετημένη διάκριση των εξουσιών, κατατάσσεται από το σύνολο της θεωρίας στους θεσμοθετημένους όρους που ευνοούν την πολιτική εξάρτηση του δικαστή (ενδεικτικά: Ι. Μανωλεδάκης, 1992, 19-20, Μ. Πικραμένος, «Το Σύνταγμα», 2/2006, 477 επόμ.).

Αυτή η διάταξη βάλλεται συστηματικά ως «ομφάλιος λώρος» μεταξύ δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας, ως «ιμάντας μεταφοράς εντολών της κυβέρνησης στους δικαστές» ως «προωθητική του κομματισμού της δικαιοσύνης μέσω της εξάρτησής της από την εκάστοτε κυβέρνηση».

Αυτή η διάταξη έχει κατηγορηθεί – δικαίως – ως εκείνη που οδηγεί στο διορισμό (στην ηγεσία του δικαστικού σώματος) των αρεστών, των ανεκτικών, των ευεπίφορων σε εξαρτήσεις, των, συχνά, υποτελών, στη διαμόρφωση ψυχολογίας υποταγής του δικαστή σε άνωθεν εντολές και όχι στη συνείδησή του και στη νομική του κατάρτιση.

Αυτή η διάταξη επέτρεψε, στο απώτερο και πρόσφατο παρελθόν, σε κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να επιχειρούν ανεπίτρεπτες καταδύσεις στην επετηρίδα του δικαστικού σώματος και να ανασύρουν εκλεκτούς τους, υπηρέτες τους, οσφυοκάμπτες δικαστές που τους διόριζαν στην ηγεσία της Δικαιοσύνης.

Αυτή η διάταξη ήταν δυνατόν και έπρεπε να αλλάξει το 2001 με την τότε αναθεώρηση του Συντάγματος.

Ζητήθηκε (πρόταση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου) να αλλάξει.

Η αναγκαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία πράγματι υπήρχε και συνέτρεχαν οι λοιπές προϋποθέσεις.

Ο ίδιος ο κ. Γ. Παπανδρέου ως εξέχον μέλος της τότε κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας αρνήθηκε, τότε, να το πράξει. Το ίδιο έπραξε η νυν κυβερνητική πλειοψηφία της Ν.Δ. που ήταν, τότε, αξιωματική αντιπολίτευση.

Οφείλει, επομένως, να γνωρίζει ο επίδοξος πρωθυπουργός ότι αυτά που δηλώνει τώρα δεν απέχουν πολύ από του να χαρακτηρισθούν ανέξοδη και ανερμάτιστη υπόσχεση διότι, απλούστατα, η αναθεώρηση του Συντάγματος προϋποθέτει την τήρηση των προϋποθέσεων του άρθρ. 110 του Συντάγματος, δηλαδή απαιτείται:

Α΄. – Πρόταση 50 βουλευτών για αναθεώρηση του Συντάγματος.

- Απόφαση της Βουλής με τουλάχιστον 180 ψήφους.

- Νέα απόφαση, ύστερα από έναν τουλάχιστον μήνα, της Βουλής με 180 ψήφους τουλάχιστον.

- Καθορισμός των αναθεωρητέων διατάξεων.

Β΄. – Απόφαση της επόμενης Βουλής με 151 ψήφους τουλάχιστον για το ποιές διατάξεις θα αναθεωρηθούν.

Με άλλα λόγια, αυτό που ήταν δυνατόν να πράξει και δεν το έπραξε πριν από λίγα χρόνια λέει τώρα (που είναι στην αντιπολίτευση) ότι θα το πράξει αν κάποτε γίνει πρωθυπουργός κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας – κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Ελπίζει (δικαίωμά του) να είναι πρωθυπουργός σε δύο, τουλάχιστον, συνεχόμενες συνθέσεις της Βουλής.

Πιθανόν επίσης ελπίζει ότι θα έχει και στις δύο 180 βουλευτές.

Άλλοι, και ο υπογράφων, έχουν την άποψη ότι τέτοιου είδους ελπίδες δεν φαίνεται να έχουν επαφή με την πολιτική πραγματικότητα.

Πιθανόν, ακόμη, να υπολογίζει ο κ. Γ. Παπανδρέου ότι θα το συναποφασίσει με άλλες δυνάμεις της Βουλής.

Γνωρίζει, ωστόσο, ότι δεν μπορεί να υπολογίζει στην κοινοβουλευτική δύναμη της Ν.Δ. η οποία τα τελευταία 60 χρόνια έχει αποδείξει ότι αποστρέφεται κάθε αλλαγή του 90 παρ. 5Σ.

Γνωρίζει επίσης ότι και το δικό του κόμμα, για δεκαετίες ολόκληρες, αρνήθηκε να πράξει οτιδήποτε σχετικώς.

Δεν μου είναι δυνατόν να αντιμετωπίσω αλλιώς αυτές τις δηλώσεις ειμή ως ανέξοδες υποσχέσεις προς ανοήτους.

Tags:

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, σχεδόν ομοθύμως, οι δικηγόροι του Δ.Σ.Α. είχαν αντιταχθεί σθεναρώς στην ίδρυση ακόμη δύο Πρωτοδικείων (ενός για τη Δυτική Αττική, στο Περιστέρι, και ενός για την Ανατολική Αττική, στην Αγία Παρασκευή).

Ο υπογράφων είχε την ίδια άποψη, τότε, και, ως ενεργός συνδικαλιστής, την υποστήριζε και εμπράκτως.

Πράγματι, τότε υπήρχαν κάποια αξιόλογα επιχειρήματα κατά της ίδρυσης νέων Πρωτοδικείων:

  • Η αστική συγκοινωνία ήταν ανεπαρκέστατη.
  • Η πλειοψηφία των δικηγόρων ανήκαν στην κατηγορία των κατά μόνας ασκούντων τη δικηγορία κι’ έτσι, αν είχαν αναλάβει υποχρέωση να παραστούν ταυτόχρονα ή με διαφορά λίγης ώρας σε δύο ή σε τρία Πρωτοδικεία τόσο μακρινά μεταξύ τους, θα ήταν απλώς αδύνατο να ανταποκριθούν στο καθήκον τους.
  • Οι αριθμοί των εισαγομένων στα Πρωτοδικεία (Μονομελή και Πολυμελή) υποθέσεων δεν ήταν τέτοιος που να δικαιολογεί τη διάσπαση.
  • Η υδροκέφαλη πρωτεύουσα δεν είχε διογκωθεί, από άποψη πληθυσμού στο βαθμό που έχει διογκωθεί σήμερα.
  • Όταν καταθέταμε αγωγές, παίρναμε δικάσιμο σχετικά σύντομη αν τη συγκρίνουμε με τα σημερινά δεδομένα (τότε, έξη με οκτώ μήνες, σήμερα 20-22 μήνες).
  • Τα πινάκια, Μονομελούς και Πολυμελούς, δεν είχαν το σημερινό θηριώδη αριθμό των υποθέσεων και, σχεδόν πάντοτε, όλες οι υποθέσεις που ήσαν εγγεγραμμένες στο πινάκιο για να συζητηθούν, συνεζητούντο πράγματι.

Βοηθούσε, τότε, και το ότι, στο Πολυμελές, για το 95% των υποθέσεων δεν διεξήγετο συζήτηση αλλά ίσχυε ο κανόνας της έκδοσης προδικαστικής απόφασης, με τα αρνητικά αποτελέσματα που αντιμετωπίσθηκαν (;) με το ν. 2915/2001 επί υπουργίας Σταθόπουλου στο Υπουργείο  Δικαιοσύνης.

  • Γενικά, και μάλιστα μετά την μεταστέγαση του Πρωτοδικείου από την αθλιότητα της Πλατείας Ομονοίας στο σχεδόν ειδυλλιακό περιβάλλον της πρώην Σχολής Ευελπίδων, τα πράγματα δεν ήσαν απογοητευτικά ή, τουλάχιστον, δεν ήσαν τόσο απελπιστικά όσο σήμερα.

Από τότε, άλλαξαν πολλά:

  • Τα δικηγορικά γραφεία, σήμερα, είναι πολύ καλύτερα οργανωμένα επειδή πολλοί περισσότεροι δικηγόροι συστεγάζονται και έχουν τη δυνατότητα της αλληλοκάλυψης.
  • Από το 2000 και μετά, έχει πολλαπλασιασθεί ο αριθμός των δικηγορικών εταιρειών και μειωθεί, κατά μεγάλο ποσοστό, ο αριθμός των δικηγόρων που ασκούν εντελώς μόνοι τους τη δικηγορία.

Σήμερα, ακόμη και οι εμμένοντες στην κατά μόνας  άσκηση διαθέτουν τουλάχιστον επαρκή γραμματειακή υποστήριξη και έναν βοηθό, συνεργάτη ή ασκούμενο.

  • Η ανάγκη προσφυγής σε δακτυλογράφο έχει σχεδόν εκμηδενισθεί αφού όλοι οι νεοεισερχόμενοι στο επάγγελμα είναι άριστοι χρήστες ηλεκτρονικών υπολογιστών και λύνουν πολλά από τα τεχνικά – πρακτικά προβλήματα του παρελθόντος με ασύγκριτα ευκολότερο τρόπο.
  • Η ηλεκτρονική ενημέρωση για την πορεία των υποθέσεων μειώνει την ανάγκη μετάβασης στο Δικαστήριο για ενημέρωση και φαίνεται ότι σύντομα θα γίνει δυνατή και η ηλετρονική κατάθεση των δικογράφων.
  • Πολλοί δικηγόροι έχουν πια το γραφείο τους στη λεγόμενη «περιφέρεια» (Περιστέρι, Αιγάλεω, Ν. Ψυχικό, Χαλάνδρι, Καλλιθέα, Ν. Σμύρνη και αλλού).
  • Ο πληθυσμός στο Λεκανοπέδιο, άρα και ο αριθμός των υποθέσεων που εισάγονται στα Πρωτοδικεία, έχει σχεδόν τριπλασιασθεί.
  • Η συγκοινωνία, τουλάχιστον με το συνδυασμό ηλεκτρικού και μετρό δεν έχει τα χάλια που είχε.

Αντίθετα, η συσσώρευση των υποθέσεων στην Ευελπίδων κάνει την πρόσβαση στο Πρωτοδικείο, ιδιαίτερα από τις 08:30΄έως και 10:00΄το πρωΐ, εξαιρετικά δύσκολη επιχείρηση.

  • Τα πινάκια δεν εξαντλούνται. Από τις υποθέσεις που είναι εγγεγραμμένες οι περισσότερες αναβάλλονται, για 1 έως 2 έτη, λόγω παρόδου της ώρας εργασίας των γραμματέων.
  • Η δικάσιμος, για την υπόθεση για την οποία κατατίθεται η αγωγή στο Μονομελές ή το Πολυμελές (τακτική, ιδίως, διαδικασία) ορίζεται για 20-24 μήνες μετά την κατάθεση.

Έτσι, αν καταθέσεις στο Τμήμα Ενοχικού Πολυμελούς αγωγή, ας πούμε τον Οκτώβρη του 2008 θα πάρεις δικάσιμο για την άνοιξη του 2010 αλλά και τότε δεν θα συζητηθεί η αγωγή σου λόγου φόρτου πινακίου και θα ορισθεί νέα για το τέλος του 2011 ή τους πρώτους μήνες του 2012.

Αν σου τύχει, μάλιστα, να γίνουν εκλογές ή συμπέσει και κάποια απεργία, τότε… «ψυχή βαθειά».

Έτσι, φαίνεται ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης από την μία και οι δικαστές και εμείς  οι δικηγόροι , από την άλλη, χρειάζεται, αν θέλουμε να βελτιωθούν οι κάκιστες αυτές συνθήκες, να κάνουμε ο καθένας το χρέος του.

Οι μεν δικαστές και δικηγόροι να σχεδιάσουν και να πιέσουν για την ίδρυση ακόμη δύο, τουλάχιστον, Πρωτοδικείων.

Το Υπουργείο να διαθέσει κονδύλια για την πρόσληψη επαρκούς αριθμού δικαστών και δικαστικών υπαλλήλων, για την ανέγερση δικαστικών κτηρίων, με την υποδομή που απαιτείται, από όλες τις απόψεις, για την εύρυθμη λειτουργία του πρώτου βαθμού (Πρωτοδικεία αλλά και Ειρηνοδικεία).

Κονδύλια υπάρχουν.

Αντί να επιδοτούνται ποικιλοτρόπως  τα υπερκέρδη των διαφόρων κερδοσκόπων (που τα έκαναν θάλασσα όπως δείχνει η πρόσφατη χρηματοπιστωτική, και όχι μόνο, κατάρρευση), αντί να ενδιαφέρονται, οι εναλλασσόμενοι στην κυβερνητική εξουσία, για τον τρόπο με τον οποίο θα νομιμοποιούν (ως, τάχα, αμέμπτου ηθικής) τις ίδιες τους τις επιχειρηματικές δραστηριότητες (όπως π.χ. να αγοράζουν, με τα δικά μας χρήματα, νερό Βιστωνίδας και να το ανταλλάσσουν, για πενταροδεκάρες, με πανάκριβο δημόσιο πλούτο), έχουν να σκεφθούν και να τακτοποιήσουν αυτά για τα οποία ο πολίτης τους έταξε σ’ αυτές τις θέσεις.

Η λειτουργία της Δικαιοσύνης θα είναι, αν μείνουν έτσι τα πράγματα, πολύ σύντομα, το πιο σαχλό, και ολέθριο, αστείο.

Tags:

13
Oct

ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ 2008 – ΕΦΕΤΕΙΟ, ΔΕΝ …;

   Posted by: Κυριάκος Μακαρώνας   in Δικαιοσύνη

Από τις 6 Οκτωβρίου 2008, οι δικηγόροι του Δικηγορικού Συλλόγου Ηρακλείου Κρήτης, έχουν καταλάβει (δηλαδή, ακριβώς επειδή καταλαβαίνουν οι άνθρωποι, έχουν κάνει κατάληψη) το Δικαστικό Μέγαρο Ηρακλείου Κρήτης.

Έχουν αλλάξει κλειδαριές, έχουν τοποθετήσει περιφρούρηση ακόμη και τα Σαββατοκύριακα και δεν επιτρέπουν την είσοδο όχι μόνο στους διαδίκους πολίτες αλλ’ ούτε στους δικαστικούς υπαλλήλους και τους δικαστές.

Οι δικαστές, πληροφορούμεθα, καταφεύγουν σε παρακείμενα καφέ και, απλώς, αναμένουν να παρέλθει η νόμιμη ώρα εργασίας για να πάνε σπίτια τους.

Δίκες δεν γίνονται.

Κακό;

Μη βιαστείτε να αποφανθείτε.

Διαβάστε πρώτα και κρίνετε ύστερα.

Εδώ και (πολλά) χρόνια ο δικηγορικός κόσμος του Ηρακλείου Κρήτης, και όχι μόνον αυτοί αλλά και η κοινωνία του Ηρακλείου (και της ανατολικότερης Κρήτης) έχουν θέσει ένα εξαιρετικά ζωτικής σημασία ζήτημα: Αντί να τρέχει όλη η Κρήτη (από το ανατολικότερο άκρο της έως τα όρια του νομού Χανίων) στα Χανιά όπου και το μοναδικό Εφετείο για να δικάσει ή δικασθεί σε δεύτερο βαθμό, να γίνει ένα Εφετείο και στο Ηράκλειο.

Αυτό είναι απολύτως λογικό.

Σκεφθείτε ότι διάδικοι, δικηγόροι, μάρτυρες και εν γένει αναμιγνυόμενοι θα αποφεύγουν μετακινήσεις εκατοντάδων χιλιομέτρων για να δικάσουν σε δεύτερο βαθμό υποθέσεις που, στον πρώτο βαθμό, είχαν δικασθεί στα δικαστήρια του Ηρακλείου ή του Λασιθίου.

Σκεφθείτε ότι για μια συζήτηση στο πολιτικό Εφετείο, ένας δικηγόρος μπορεί να χρειασθεί να μετακινηθεί οδικώς τρείς φορές σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, για την ίδια υπόθεση, και μάλιστα, σε εποχές που δεν προσφέρονται για εκδρομές.

Έτσι, αυξάνεται σημαντικά και το κόστος της παροχής νομικών υπηρεσιών.

Σκεφθείτε ότι μεγάλος, ο μείζων όγκος των υποθέσεων στον πρώτο βαθμό των Δικαστηρίων της Κρήτης εμπίπτει στην τοπική αρμοδιότητα των Δικαστηρίων του Ηρακλείου και, συνεπώς, δεν είναι παράλογο να τελειώνουν, και στο δεύτερο βαθμό, οι υποθέσεις στην ίδια περιφέρεια.

Αυτά, τα πολύ λογικά, κάποια στιγμή και υπό την πίεση των Ηρακλειωτών, εδέχθη η Πολιτεία, και δη το Συμβούλιο του Αρείου Πάγου και προωθήσει πρόταση νόμου για την ίδρυση Εφετείου και στο Ηράκλειο (μαζί με άλλα τρία νέα Εφετεία στη Χαλκίδα, την Μυτιλήνη και το Αγρίνιο).

Και ενώ φαινόταν ότι θα έληγε, επιτέλους, αυτή η στρέβλωση της πραγματικότητας, παρενέβη, όπως πληροφορούμεθα, και πάλι, ο Μητσοτάκης- επίτιμος.

Και είπεν: «Όσο ζώ εγώ, Εφετείο στο Ηράκλειο, δεν….»

Διερωτώμεθα: Αν υπολογίσει ο επίτιμος πόσοι άνθρωποι λογαριάζουν (για ευνόητους λόγους) το προσδόκιμο όριο επιβίωσής του (και αν, φυσικά, πιστεύει στις κατάρες), μήπως, λέμε μήπως, θα ενεδείκνυτο να αλλάξει γνώμη;

Και κάτι άλλο: Είδατε το σεβαστόν Υπουργείο να εκφέρει γνώμη;

Εμείς, όχι.

Tags:

Ούτε μια, ούτε δύο, αλλά μια δεκάδα (δαπανηρών) δημοσκοπήσεων -σε λίγες ημέρες- με τα ίδια, πάντοτε, ερωτήματα: Ποιο κόμμα θα ψηφίσετε, ποιόν αρχηγό θεωρείτε καταλληλότερο και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Παράλληλα, όλα τα ΜΜΕ (πλήν ελαχίστων) άφησαν κατά μέρος οτιδήποτε άλλο και κινούνται, κραυγάζουν και μορφάζουν σε ρυθμό, ενορχηστρωμένο, προεκλογικής (σχεδόν) περιόδου ασχολούμενα αποκλειστικώς με το αν η διαφορά είναι υπέρ ή κατά του ενός των δύο πυλώνων του (με όρους πολιτικής επιστήμης, ατελούς) δικομματισμού της Χώρας -βεβαίως όχι δωρεάν αλλ’ αντί, προδήλως, όχι ευτελών, αμέσων και / ή προσδοκωμένων, ανταλλαγμάτων.

Αποφεύγουν,αν και αυτό θα ανταποκρινόταν, στο «Ε» του τίτλου τους,να ασχοληθούν με το κορυφαίο (παγκοσμίως) γεγονός της κατάρρευσης του επί δύο δεκαετίες προβαλλομένου, ως απαυγάσματος της σύγχρονης κοινωνικοοικονομικής σκέψης, δόγματος της «ελεύθερης αγοράς» και της αγωνιώδους προσφυγής στις δοκιμασμένες εφαρμογές του -ultimum remedium- μονοπωλιακού Καπιταλισμού. Του περίφημου, για όσους θυμούνται, ΚΜΚ του δόγματος: «Κρατικοποιούνται οι επιχειρηματικές αποτυχίες για να χρηματοδοτηθεί η «εξυγίανση» από το δημόσιο -των φορολογουμένων- χρήμα και, όταν, με το καλό, συνέλθουν, εκποιούνται αντί πινακίου φακής πάλι στους -αποτυχημένους- επιχειρηματίες για να ιδιωτικοποιηθούν τα κέρδη».

Η εξουσία π.χ. στις ΗΠΑ δίνει σήμερα, από το δημόσιο χρήμα τους, ένα τρισεκατομμύριο δολλαρίων για την υποβοήθηση της ιδιωτικής επιχειρηματικής αποτυχίας…

Ενδείκνυται, ωστόσο, οι πράκτορες των ΜΜΕ και ιδίως των τηλεοπτικών, να ενδιαφέρονται περισσότερο για τέτοια ζητήματα όχι κινούμενοι από την -ανύπαρκτη -έγνοια τους για την ενημέρωσή μας, τουλάχιστον κινούμενοι από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Φαντάζεστε το δόγμα του ΚΜΚ να επεκταθεί και, ας πούμε, στους τηλεοπτικούς διαύλους και να τρέχουν, οι διάφοροι καθημερινώς φωνασκούντες τηλεοπτικοί και άλλοι υπάλληλοι των επιχειρηματικών συμφερόντων, να στριμώχνονται για μια θεσούλα στην κρατική τηλοψία;

Tags:

16
Sep

ΠΕΡΙ ΣΠΟΝΔΥΛΩΝ

   Posted by: Κυριάκος Μακαρώνας   in Πολιτική

ΤΕΩΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗΣ:

δεν είμαι ασπόνδυλος….

(:άρα, είναι σπονδυλωτός)…..

διότι είμαι πλούσιος

15 Σεπτεμβρίου 2008.

Ασπόνδυλο (το): κάθε ζώο που δεν έχει σπονδυλική στήλη (π.χ. μαλάκιον) (Λεξικό Νέας Ελληνικής Γλώσσας Γ.Μπαμπινιώτη, 1998).

*

Άμα τη αναγνώσει, ψαχτήκαμε. Η σπονδυλική στήλη μας, στη θέση της, ευτυχώς.

Διότι, αγαπητοί, δεν είμεθα πλούσιοι και ο τ. υπουργός έθεσε, με την απαράμιλλη λιτότητα του λόγου που διαθέτει, θέμα σχέσης πλούτου και σπονδύλων.

Διότι, τι είπε εν ολίγοις;

Είπε: Όποιος δεν είναι πλούσιος, είναι (ή μπορεί να αποδειχθεί) ασπόνδυλον μαλάκιον.

Κι’ εμείς που λέγαμε, τόσα χρόνια, τι φταίει, φωτισθήκαμε αμέσως διότι είδαμε το πρόδηλο της προτροπής: Μαλάκια, γίνεται πλούσιοι να μη έχετε ανάγκη κανέναν.

Η απορία, όμως, μένει:

Ο Μπελογιάννης (λέμε τώρα ένα παράδειγμα) ήταν λεφτάς;

Όχι.

Τότε, πώς τα κατάφερε και έκανε ολόκληρον Πικάσσο να δίνει στην αιωνιότητα εκείνο το αξύριστο χαμόγελο με το γαρύφαλλο μπροστά στις κάννες των ιδεολογικών προγόνων του σπονδυλωτού;

Οι νομικοί και οι σπουδαστές του Δικαίου, στην καθ’ ημάς Ευρώπη, το λεγόμενο Δυτικό Κόσμο και τη χώρα μας εστιάζουν συχνά, και δικαίως, στη μείζονα συνεισφορά της Ρωμαϊκής περιόδου για τη συστηματοποίηση και την κωδίκευση των κανόνων δικαίου.
Ωστόσο, τούτο δεν πρέπει να συσκοτίζει τη σπουδαία συνεισφορά της Ελληνικής Περιόδου σχετικά με πολλές θεωρητικές και ιδρυτικές πλευρές του Δικαίου ήδη από την εποχή του Ησιόδου. Τούτο υποστηρίζεται από τον κ. Γεώργιο Αναγνωστόπουλο, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σαν Ντιέγκο, στην Εισαγωγή στη Συλλογή δοκιμίων με το γενικό τίτλο Νόμος και Δικαιώματα στην Αρχαία Ελληνική Παράδοση, συμπληρωματικός τόμος της τριμηνιαίας επιθεώρησης PHILOSOPHICAL INQUIRY, έκδοση που στηρίζεται από το Α.Π.Θ., Άνοιξη 2006.

Στη συλλογή αυτή παρατίθενται οι συνεισφορές των κ.κ. David Cohen, Univ. of California, Berkeley, Fred D. Miller, Jr. Bowling Greek State University, Robert Ev. Wallace, Northwestern University, Γεράσιμου Σάντα Univ. of California, Irvine, Christopher J. Rowe, Univ. of Durham, Richard Krant Northwestern University, Deborah K. W. Modrak, Univ. of Rochester, Phillip Mitsis, N.Y. Univ. Maholen Schofield, Univ. of Cambridge, St John’s College, Charles M. Young, Claremont Graduate University.

Οι τίτλοι των δοκιμίων και μόνο ερεθίζουν έντονα το ενδιαφέρον: Δημοκρατία και Ατομικά Δικαιώματα στην Αθήνα, Νομικά και Πολιτικά Δικαιώματα στον Δημοσθένη και τον Αριστοτέλη, Περί της υποχρεώσεως συμμορφώσεως στο Νόμο από τον Κρίτωνα του Πλάτωνα, Δικαιοσύνη, Δίκαιο και Γυναίκες στη Δημοκρατία του Πλάτωνα, Η Στωική προέλευση των φυσικών δικαιωμάτων κ.α. πολλές.

Μέσα από τα δοκίμια αυτά, τα περισσότερα των οποίων εστιάζουν στα ζητήματα των ατομικών δικαιωμάτων και της υποχώρησής τους προ του συμφέροντος της κοινότητας αντιμετωπίζονται, και επιβεβαιώνεται ότι υπήρχαν στην Ελληνική περίοδο ήδη, σχηματισμένες αντιλήψεις περί δικαίου, δικαιωμάτων, φύσεως και σκοπού αυτών των αντιλήψεων και σύνδεση της αντιλήψεως περί δικαίου με θετούς κανόνες δικαίου.

Σκοπός της αναφοράς μου στη Συλλογή αυτή είναι να κάνω ευρύτερα γνωστό (αν και σε όσους δεν είναι ήδη γνωστό) ότι στην επιστημονική κοινότητα και όχι μόνο στη νομική διεξάγεται ένας διάλογος σχετικά με την αντίληψη περί των εννοιών του δικαίου στην Αρχαία Ελληνική Κοινωνία.

Διάλογος που δεν στερείται σημασίας από θεωρητικής, φιλοσοφικής, κοινωνιολογικής πλευράς αλλά και από πλευράς κατανόησης της ρευστότητας των δικαιϊκών αρχών και αξιών ανάλογα με το κρατούν σε κάθε εποχή κοινωνικοοικονομικό σύστημα ρύθμισης των σχέσεων των κοινοτήτων των ανθρώπων.

Tags: ,